siedziałeś zasmucony za pancerną szybą
niby jesteś już wolny oczy jednak mętne
a w blado-żółtej twarzy wiecznie zarośniętej
delikatny ślad marsów niczym z maski cyborg

i głosem jak z zaświatów z metalicznym brzmieniem
że kochać nie przestaniesz do grobowej deski
zmieniłeś moje ego w kąciku plotkarskim
już przestało być prawdą i zgodne z sumieniem

kochać nie chcę nie umiem może nie potrafię
ani pętli zacisnąć nawet tworzyć złudzeń
daj mi chwilę pomarzyć zanim się obudzę
kochać tak nieprzytomnie nim spiszę biografię


Bella Jagódka, 06.01.2016 r.